Via KidsTravelService kregen we de kans om het spel KinderWereldReis te testen. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer vragen. Dochter M. en zoon C. zijn gek op spelletjes en zodra een spel iets met reizen, landen, vlaggen of topografie te maken heeft, ben ik zelf ook meteen nieuwsgierig.
Een spel dat aardrijkskunde combineert met spelen klinkt namelijk als een schot in de roos. Zeker voor kinderen die graag vragen stellen over de wereld, die vlaggen herkennen of onderweg al enthousiast roepen welk land ergens ligt. Maar een goed idee op de doos betekent nog niet automatisch dat een spel thuis ook echt aanslaat. Daarom speelden we KinderWereldReis uitgebreid en keken we niet alleen naar de educatieve waarde, maar vooral ook naar de vraag: blijft het leuk genoeg om nog eens uit de kast te pakken?
Wat is KinderWereldReis?
KinderWereldReis is een educatief bordspel waarbij kinderen spelenderwijs meer leren over landen, vlaggen en de wereldkaart. In de doos zitten een groot speelbord, houten pionnen, fiches, een dobbelsteen en landenkaartjes met vragen en informatie. Het spel is opgezet voor meerdere spelers en biedt twee verschillende manieren om te spelen.
Dat klinkt op papier veelbelovend. Het bord ziet er vrolijk uit, met duidelijke kleuren, vlaggen langs de rand en kleine illustraties die bij landen of regio’s passen. Alleen al daardoor krijg je zin om te beginnen. Voor kinderen die graag naar kaarten kijken of die al een beetje interesse hebben in aardrijkskunde, werkt dat aantrekkelijk. Je hebt meteen het gevoel dat dit een spel is waarmee je niet alleen bezig bent met winnen, maar ook iets oppikt over de wereld.
De spelregels zijn bovendien niet ingewikkeld. Daardoor is het spel in de basis toegankelijk, ook voor kinderen die nog niet heel veel bordspellen gewend zijn. Dat is een pluspunt, want een educatief spel moet niet eerst onnodig lastig zijn voordat je kunt beginnen.
Zo werkt het spel
KinderWereldReis heeft twee spelopties. Bij de eerste variant pak je een kaartje, beantwoord je een vraag en zet je je pion op het juiste land. Heb je beide goed, dan verdien je een fiche. Wie als eerste genoeg fiches verzamelt, wint.
De tweede variant werkt anders. Daarbij lopen de pionnen langs de rand van het bord en kom je via de dobbelsteen op een vlag of land uit. Daarna zoek je in een stapeltje kaarten of daar een kaart tussen zit die bij jouw vakje hoort. Als dat zo is, mag je die houden. Uiteindelijk wint degene met de meeste kaarten.
Op papier is het slim dat er twee niveaus in zitten. Zo kun je kiezen voor een eenvoudigere of juist actievere manier van spelen. In de praktijk merkten wij wel meteen dat er behoorlijk veel verschil zit in hoe leuk die twee varianten zijn.
Onze ervaring met optie B: vooral geluk, weinig spanning
We begonnen met optie B, de makkelijke variant. Dat leek ons een logische start, zeker omdat C. jonger is en M. wel veel interesse heeft in de wereld, maar niet per se zin heeft in droge lesstof. Helaas bleek dit meteen de minst sterke kant van het spel.
Voor volwassenen is deze variant wel erg eenvoudig. Je bent vooral afhankelijk van geluk: zit het juiste kaartje in het stapeltje of niet? Daardoor voelt het al snel alsof je weinig invloed hebt op wat er gebeurt. Er is nauwelijks strategie, maar ook weinig echte uitdaging. Juist bij een educatief spel hoop je dat kinderen actief gaan nadenken, verbanden leggen of iets herkennen. Hier bleven we vooral bezig met pakken, kijken en hopen.
C. vond het idee nog wel leuk, maar zijn kennis van landen en wereldkaarten was nog te beperkt om echt lekker mee te doen. Hij pikte wel losse dingen op en was trots op wat hij al wist, maar het spel hielp hem niet genoeg om betrokken te blijven. M. kwam qua kennis een stuk verder, maar ook zij haakte verrassend snel af. Het spel wist haar nieuwsgierigheid niet vast te houden.
Dat was voor ons het grootste minpunt van deze spelvariant: hij is te passief. De informatie op de kaartjes kan interessant zijn, maar als het spel zelf niet genoeg boeit, verdwijnt die extra kennis al snel naar de achtergrond. Halverwege hadden we eigenlijk allemaal al het gevoel dat we vooral bezig waren omdat het moest, niet omdat het leuk was. En dat is nooit een goed teken bij een gezelschapsspel.
Onze ervaring met optie A: beter, maar niet zonder frustratie
Omdat we het spel nog niet wilden afschrijven, besloten we daarna optie A te proberen. Deze variant sprak ons direct meer aan, omdat je daar echt vragen beantwoordt en landen moet aanwijzen op de kaart. Daarmee komt het aardrijkskundige deel veel beter naar voren.
C. had er toen al genoeg van en deed niet meer mee, dus speelden we verder met z’n drieën. Vrij snel merkten we dat dit inderdaad de sterkere spelvorm is. Je moet beter opletten, je gebruikt meer kennis en je kijkt echt naar het bord in plaats van alleen naar losse kaartjes. Daardoor voelt het meer als een spel waarin je iets doet, in plaats van wachten op geluk.
Toch liep ook deze variant niet helemaal soepel. M. had bijvoorbeeld al snel door hoe de kaartjes in elkaar zaten en wist zo soms net iets te makkelijk aan antwoorden te komen. Daar kun je als ouder natuurlijk een spelregel voor afspreken, maar het laat wel zien dat het spel niet heel strak in elkaar zit. Ook merkten we dat het verzamelen van fiches al snel belangrijker werd dan de extra informatie op de kaartjes. Zodra kinderen eenmaal in de winstand staan, luisteren ze minder naar weetjes en willen ze vooral doorspelen.
Dat is op zich niet vreemd, want zo werken veel spellen. Maar bij een educatief spel hoop je juist dat de kennis en het spel elkaar versterken. Hier voelde het soms alsof die twee onderdelen naast elkaar bestaan, in plaats van dat ze echt mooi samenvallen.
Waar KinderWereldReis steken laat vallen
Het grootste probleem van KinderWereldReis zit voor ons in de uitwerking van de vragen. Tijdens het spelen liepen we meerdere keren tegen onduidelijke formuleringen aan. Sommige vragen zijn net niet scherp genoeg gesteld, waardoor je gaat twijfelen wat er precies bedoeld wordt. En bij een kennis- of topografiespel is dat funest.
Als een vraag draait om landen, maar het antwoord ineens een regio of werelddeel blijkt te zijn, voelt dat flauw. Zeker bij kinderen. Je wilt dat zij succeservaringen opdoen en iets leren, niet dat ze afhaken omdat een vraag dubbelzinnig is. Dat maakt het spel minder eerlijk en ook minder prettig om te spelen met verschillende leeftijden aan tafel.
Daarnaast merkten we dat de moeilijkheid niet altijd mooi aansluit bij jonge kinderen. De regels zijn simpel genoeg, maar de inhoud vraagt wel om enige basiskennis van de wereld. Voor kinderen die nog weinig met landen, vlaggen en topografie bezig zijn, kan dat best pittig zijn. Tegelijk is het spel voor oudere kinderen of volwassenen op onderdelen juist weer te eenvoudig. Daardoor valt het een beetje tussen twee doelgroepen in.
Voor welke leeftijd is dit spel wel leuk?
Zoek je een eerste kennismaking met landen, vlaggen en de wereldkaart, dan kan KinderWereldReis best aardig zijn. Vooral kinderen die uit zichzelf al interesse hebben in aardrijkskunde zullen meer uit het spel halen dan kinderen die vooral op zoek zijn naar spanning, snelheid of grappige opdrachten.
Wij denken dat het spel het beste werkt voor kinderen in de basisschoolleeftijd die al enige interesse hebben in topografie en het leuk vinden om feitjes te leren. Verwacht alleen niet dat dit automatisch een favoriet gezelschapsspel wordt voor een regenachtige middag. Daarvoor is de spelbeleving gewoon te wisselend.
Heb je kinderen die onderweg graag speuren, herkennen en vergelijken, dan zijn laagdrempelige reisspelletjes soms een betere match. Denk bijvoorbeeld aan bij welk land hoort dat kenteken? of automerken bingo. Zulke spelletjes sluiten vaak direct aan op wat kinderen onderweg zien en vragen minder concentratie aan tafel.
Ons eindoordeel over KinderWereldReis
KinderWereldReis is een spel met een leuk uitgangspunt. Het thema is sterk, het bord ziet er aantrekkelijk uit en het idee om kinderen spelenderwijs iets te leren over de wereld spreekt ons nog steeds aan. Alleen is een goed idee niet helemaal genoeg om er ook een echt sterk spel van te maken.
De makkelijke variant vonden wij te saai en te veel afhankelijk van geluk. De lastigere variant is beter, maar heeft last van onduidelijke vragen en mist soms de balans tussen leren en echt leuk spelen. Daardoor bleef bij ons vooral het gevoel hangen dat er meer in had gezeten.
Zou ik het spel dan helemaal afraden? Nee, dat ook niet. Voor kinderen die dol zijn op landen, kaarten en vlaggen kan dit best een leuke aanvulling zijn, zeker als je er als ouder een beetje bij begeleidt. Maar zoek je een spel dat meteen iedereen aan tafel enthousiast maakt, dan zijn er sterkere keuzes.
Mijn advies zou daarom zijn: zie KinderWereldReis vooral als een educatief spel met leuke elementen, niet als een gegarandeerde hit voor elke spelletjesmiddag. Kom je het ergens tegen en heb je een kind dat graag meer wil leren over de wereld, dan kan het de moeite waard zijn. Verwacht alleen niet te veel spanning of diepgang van het spel zelf.
Meer inspiratie voor onderweg en op reis
Ben je op zoek naar meer ideeën waarmee kinderen spelenderwijs bezig zijn met reizen of onderweg minder snel roepen dat ze zich vervelen? Kijk dan ook eens naar onze tips over een kinderrugzak kiezen, de review van de BubbleBum en onze pagina met printables voor tijdens de vakantie. Ook in de rubriek onderweg vind je volop ideeën voor autoritten, tussenstops en eenvoudige spelletjes die wél makkelijk mee te nemen zijn.
Oh! Ik ben nu toch een beetje nieuwsgierig. Maar die slordigheidsfoutjes zouden mij wel irriteren.
Ik zou nog lekker een paar jaar wachten met dit spel. Wij gaan ‘m in ieder geval niet kopen, te saai..