5x niet grappig tijdens je vakantie met kinderen

1 april is natuurlijk de dag van de grappen, maar wie met kinderen op vakantie gaat weet dat er onderweg ook genoeg momenten zijn waar je pas achteraf om kunt lachen. Op het moment zelf is het vooral stress, gedoe en hopen dat alles toch nog goedkomt. Juist daarom blijft zo’n vakantie met kinderen me bij: niet alleen door de mooie plekken en leuke uitjes, maar ook door de momenten waarop het net even anders liep dan gepland.

En eerlijk is eerlijk: die verhalen zijn achteraf vaak de verhalen die je het vaakst vertelt. Over die file waarbij je bijna de boot miste. Over de caravan die ineens op slot zat terwijl de sleutel nog binnen lag. Over die ijskoude kampeertrip waarbij je jezelf serieus afvroeg waarom je niet gewoon lekker thuis op de bank was gebleven. Herkenbaar? Dan ben je vast niet de enige.

Dit zijn vijf dingen die wij meemaakten tijdens een vakantie met kinderen en die op dat moment echt niet grappig waren, maar waar we inmiddels met een heel andere blik op terugkijken.

Halen we de boot naar Göteborg nog wel?

In 2008 gingen we naar Noorwegen en voor de heenreis namen we de boot van Kiel naar Göteborg. Vertrek om 19.00 uur, dus dat leek overzichtelijk. Vanaf ons huis was het ongeveer 500 kilometer rijden. Volgens collega’s hoefden we ons nergens druk om te maken. Als we rond 12.00 uur zouden vertrekken, waren we ruim op tijd in Kiel. Dat klonk mij nogal optimistisch in de oren, dus wij kozen eieren voor ons geld en vertrokken al rond 10.00 uur.

Dat bleek geen overdreven luxe. Na onze eerste stop reden we recht een enorme file in. Niet zo’n vervelende vertraging van twintig minuten, maar echt zo’n file waarbij je de minuten ziet wegtikken en je ondertussen alleen maar kunt denken: dit gaat mis. We kropen met ongeveer 30 kilometer per uur richting Kiel, terwijl de vertrektijd steeds dichterbij kwam.

Ondertussen moest er natuurlijk ook gewoon voor een baby gezorgd worden. Dochter M. moest de fles, maar stoppen zat er niet in. Dus daar zat ik, half gedraaid en in allerlei onmogelijke houdingen, in een rijdende auto tussen de file door een fles te geven. Heel comfortabel was het niet. Een sanitaire stop voor de volwassenen was op dat moment al helemaal geen optie meer. Je zit dan als gezin in een soort overlevingsstand: gewoon blijven rijden, niet nadenken en hopen dat het alsnog lukt.

In mijn hoofd was ik intussen al bezig met plan B. Hoe kwamen we in Noorwegen als we de boot zouden missen? Moesten we ergens overnachten? Zouden er nog tickets zijn voor een andere overtocht? Dat soort scenario’s schieten dan vanzelf door je hoofd. Gelukkig loste de file vlak voor Kiel ineens op en konden we in hoog tempo door naar de haven.

We waren nog net op tijd en mochten als een van de laatste auto’s de boot op. Ik ben geloof ik zelden zo blij geweest van de aanblik van een ferry.

Wat ik hiervan leerde? Op vakantie met kinderen vertrek je liever te vroeg dan te laat. Zeker als je aan een boot, trein of ander vast vertrekmoment vastzit. Een krappe planning lijkt thuis misschien efficiënt, maar onderweg met kinderen is wat extra marge vaak goud waard.

Krijgen we pechhulp op een feestdag?

In 2013 vertrokken we op een zondag met de caravan achter de auto naar Frankrijk. Zo’n vertrekdag waarop alles lekker loopt, iedereen op tijd wakker is en je denkt: kijk eens aan, dit wordt een ontspannen reisdag. In België stopten we rond 9.00 uur voor de eerste pauze. Niets bijzonders, dachten we.

Tot ik ineens een los snoer zag hangen tussen de auto en de caravan. Bij nader kijken bleek dat het koppelstuk tussen de auto en de elektrakabel van de caravan verdwenen was. Gewoon weg. Waarschijnlijk ergens verloren op de Belgische snelweg. En dat is dus niet iets wat je even kunt negeren, want zonder dat onderdeel werkte de verlichting van de caravan niet meer. Geen remlichten, geen richtingaanwijzers, niets. Hartstikke gevaarlijk en dus geen optie om gewoon door te rijden.

We belden de alarmcentrale en die ging voor ons op zoek naar een oplossing. Alleen bleek het niet alleen zondag te zijn, maar ook nog eens een nationale feestdag. Alles zat dicht. Dat zijn van die momenten waarop je even heel hard voelt hoe afhankelijk je bent van iets kleins. Zo’n onbeduidend onderdeel waar je thuis nooit over nadenkt, bepaalt dan opeens of je vakantie doorgaat of niet.

De oplossing was ook niet bepaald handig: we konden het onderdeel ophalen bij een steunpunt in Breda. Dus de kinderen weer in de auto, caravan afgekoppeld en ik bleef met een boek achter op een parkeerplaats in België. Niet echt de plek waar je je vakantie had willen beginnen. De parkeerplaats was bovendien niet bepaald kindvriendelijk, dus het was logisch dat de kinderen mee teruggingen. Ik bleef achter met de caravan, de stilte en mijn vakantieboek.

Het had iets surrealistisch. Daar zit je dan, langs de weg in België, starend naar verkeer en wachtend tot de rest terugkomt met een oplossing. Uiteindelijk kwam G. met de kinderen terug en hadden ze zelfs twee nieuwe koppelstukken meegenomen. Slim, want sommige dingen wil je echt niet nog een tweede keer meemaken.

Sindsdien snap ik nog beter waarom een goede controle voor vertrek zo belangrijk is. Niet alleen de grote dingen, maar juist ook de kleine onderdelen. Wie met veel spullen op pad gaat, heeft trouwens ook iets aan deze tips over de auto slim inpakken voor een kampeervakantie met kinderen. Want hoe beter je voorbereid bent, hoe kleiner de kans dat je onderweg in complete chaos belandt.

Kan een caravan op slot zonder sleutel?

Toen wij nog een caravan hadden, lag de caravansleutel op de camping meestal gewoon binnen. Dat ging jarenlang goed. Wij dachten namelijk dat de caravandeur alleen echt op slot kon als de sleutel aan de buitenkant in het slot zat. Dat leek ons een vrij veilig systeem. Tenminste, totdat bleek dat wij dat dus al die tijd verkeerd hadden ingeschat.

Tijdens een heerlijke table d’hôtes op onze laatste avond bij Le Cheval Rouge was de caravan ook gewoon open achtergelaten. M. was toen bijna vier en liep twee keer even terug naar de caravan om iets te pakken. De eerste keer ging prima. De tweede keer kwam ze terug met de mededeling dat de deur niet open ging. Een van ons liep mee, probeerde het zelf en kwam tot dezelfde conclusie: de deur zat op slot.

De sleutel? Die lag binnen.

Dan komt er eerst nog zo’n fase waarin je denkt dat het vast meevalt. Misschien duw je niet hard genoeg. Misschien klemt de deur. Misschien doe je iets niet goed. Dus ga je met z’n tweeën proberen, trekken, duwen, nog eens kijken. Maar nee hoor, de caravan zat echt op slot en wij stonden buiten. Natuurlijk hadden we uitgerekend die dag alle ramen dichtgedaan. De sleutel lag dus veilig opgeborgen op een plek waar we er met geen mogelijkheid bij konden.

Je merkt op zo’n moment hoe creatief mensen ineens worden. Samen met een paar andere kampeerders inspecteerden we de hele caravan op zoek naar een ingang. Kon er ergens een raam open? Was er een luikje? Konden we iets losmaken? Uiteindelijk viel de keuze op het dakraam. Gelukkig zaten de schroeven aan de buitenkant en was het raam groot genoeg om G. erdoor naar binnen te laten gaan.

Dat is zo’n moment waarop je heel even stilstaat bij de vraag hoe absurd je vakantie eruit is gaan zien. De ene minuut zit je ontspannen aan tafel, de volgende minuut sta je met meerdere volwassenen om een caravan heen te overleggen wie er via het dak naar binnen kan. Maar goed, het werkte wel. De caravan was weer toegankelijk en onze terugreis kon gewoon doorgaan.

Wat hier vooral in bleef hangen: op vakantie zijn het vaak niet de grote rampen die voor stress zorgen, maar juist die suffe, onwaarschijnlijke situaties waar je thuis nooit rekening mee houdt.

Blijft onze caravan staan tijdens het noodweer?

Elk jaar zie je wel berichten over noodweer op campings. Tenten die beschadigd raken, bomen die omwaaien, caravans die het zwaar te verduren krijgen. Dat zijn van die dingen waarvan je altijd denkt: heftig, maar hopelijk maken wij dat nooit mee. Tot je zelf op een camping staat en de lucht ineens gitzwart wordt.

Tijdens een van onze laatste nachten op een Franse camping werd er flink noodweer voorspeld. Regen, hagel, onweer en vooral veel wind. De camping lag redelijk open, dus we voelden al snel dat dit geen buitje zou worden dat ongemerkt voorbij zou trekken. Je ziet die wolken aankomen, je voelt de spanning in de lucht en dan ga je toch automatisch scenario’s bedenken.

Ik word daar eerlijk gezegd behoorlijk zenuwachtig van. Zodra het donker werd en het losbarstte, leek het alsof de caravan beschoten werd. Buiten was het zwart, binnen probeerden we ons groot te houden. Dat laatste is toch wel een vaste oudertaak tijdens vakanties: doen alsof je het allemaal best vindt, terwijl je zelf het liefst ook onder een dekbed zou kruipen en iemand anders het laat oplossen.

De kinderen werden natuurlijk wakker van het lawaai. Dan zeg je dat het wel meevalt, dat het vanzelf overgaat en dat we veilig binnen zitten. Ondertussen hoor je de wind om de caravan gieren en denk je aan alle berichten die je ooit gelezen hebt over campings die door noodweer zijn geraakt. Voor de zekerheid legden we alle losse spullen opgeruimd in kastjes, zodat we in elk geval niet ook nog door onze eigen spullen geraakt zouden worden als er iets misging.

Gelukkig haalden we de nacht zonder schade. De volgende ochtend kwam de opluchting pas echt. We lazen dat er iets noordelijker op campings flink wat schade was aangericht door hetzelfde noodweer. Er waren zelfs caravans weggewaaid. Dan besef je pas goed hoeveel geluk je soms hebt.

Zo’n nacht vergeet je niet snel. Niet omdat er daadwerkelijk iets ergs gebeurde, maar juist omdat je urenlang tussen hoop en spanning zit. Achteraf is het een verhaal. Op dat moment ben je vooral blij als het ochtend wordt.

Hoe bleven we warm tijdens een ijskoude Hemelvaart?

Hemelvaart, kamperen, twee jonge kinderen mee. In ons hoofd klonk het perfect. We zagen het al helemaal voor ons: lekker buiten zitten, kinderen spelend in het gras, een beetje zon, een beetje koffie, precies dat fijne voorjaarsgevoel waar je zin in hebt na de winter. Zoon C. was elf maanden oud en dochter M. tweeënhalf. Spannend, gezellig en voor ons gevoel ook heel knus.

Alleen werkte het weer totaal niet mee. In plaats van een zonnige voorjaarscamping kregen we te maken met bittere kou. ’s Nachts was er zelfs vorst en overdag was het ook zo koud dat het plezier er behoorlijk snel af ging. We kregen het gewoon niet warm. Dat is extra vervelend als je met een baby en een peuter op pad bent, want dan draait alles opeens om warm blijven, droge kleren, slapen en improviseren.

Aan het einde van de middag besloten we naar Obelink te rijden voor een campingkacheltje. Dat was een rit van ongeveer een uur. Alleen waren we daar duidelijk niet de enigen met dat briljante idee. Bij het schap met de kacheltjes stonden nog veel meer bibberende kampeerders. Iedereen had blijkbaar hetzelfde plan: deze trip moest en zou alsnog gered worden met extra warmte.

Alleen bleek die oplossing in de praktijk niet echt een wondermiddel. We wilden de voortent ermee verwarmen, maar dat was grotendeels kansloos. Alleen vlak bij de kachel was het een beetje behaaglijk, de rest bleef gewoon koud. In de caravan hadden we wel verwarming, maar we wisten niet goed hoe die werkte en bovendien hadden we geen koolmonoxidemelder. En juist als je moe en koud bent, gaan je gedachten met je aan de haal. Dan denk je niet alleen praktisch, maar ook meteen aan alles wat mis zou kunnen gaan.

Het meest absurde van alles? We kampeerden op nog geen half uur rijden van ons eigen huis. We hadden dus heel eenvoudig kunnen besluiten om op te breken en thuis onder een warme douche te stappen. Maar dat inzicht kwam pas achteraf. Op dat moment waren we blijkbaar zo verkleumd dat rationeel nadenken er niet meer in zat.

Misschien is dat wel de meest typische vakantieles van allemaal: thuis lijken oplossingen simpel, maar op reis met kinderen maak je soms totaal andere keuzes dan je later logisch vindt.

Waarom juist dit soort vakantiemomenten zo blijven hangen

Het grappige is dat je van tevoren vooral bezig bent met de bestemming, de spullen, de route en de vraag of iedereen het naar zijn zin gaat hebben. Maar uiteindelijk zijn het vaak juist de onverwachte momenten die blijven hangen. Niet per se omdat ze leuk waren, maar omdat je als gezin samen iets oplost, improviseert en doorgaat.

Dat betekent trouwens niet dat je dit soort stress moet romantiseren. Met kinderen in de auto in een eindeloze file staan, pech hebben met de caravan of bibberend wakker liggen van de kou is op dat moment gewoon vervelend. Toch hoort het ook een beetje bij reizen met kinderen: niet alles loopt volgens plan en soms is dat achteraf precies waarom een vakantie een verhaal wordt.

Wat daarbij helpt, is accepteren dat niet alles perfect hoeft te gaan. Een vakantie met kinderen is geen reclamefolder. Er zijn files, regenbuien, zoekgeraakte spullen, slapeloze nachten en momenten waarop je je serieus afvraagt waarom je dit ook alweer een goed idee vond. Maar meestal komt het uiteindelijk toch goed. En vaak leer je er nog iets van ook.

Voor wie graag iets minder meesjouwt, zijn deze tips over zo min mogelijk spullen meenemen op vakantie met kinderen ook fijn om te lezen. En wil je voor vertrek nog meer handige inspiratie, dan vind je op deze pagina met vakantietips voor gezinnen nog veel meer ideeën en ervaringen.

Dus ja, 1 april is een prima dag voor een beetje leedvermaak. Maar iedereen die weleens met kinderen op vakantie is geweest, weet dat de grap meestal pas later komt. Eerst krijg je de stress. Daarna het verhaal. En uiteindelijk kun je er vaak gelukkig toch om lachen.

Meer lezen

Nog niet uitgelezen? Klik dan ook eens door naar deze herkenbare en handige verhalen:

• 5x wat je niet moet doen met een selfiestok
• Help, we zijn een paspoort kwijt!
• Wie is toch die Nederlander die een zak aardappelen meeneemt op vakantie?
• Naar Polen op vakantie voor de val van de muur is niet makkelijk

Wat vond jij het minst grappige moment tijdens een vakantie met kinderen?